Í fyrsta skipti í 14 ár keypti ég mér nýtt hjól í gær. Árið 1996 keypti ég mér nýtt hjól fyrir peninga sem ég vann mér inn um sumarið, þar á undan höfðu foreldrar mínir fjárfest í hjólunum mínum. Það hjól kostaði 25 þús krónur og var keypt í Fálkanum minnir mig. Árið 2008 keypti ég reyndar hjól, en það var 30 ára gamalt Fuji hjól og reiddi ég fram 10 þús krónur fyrir það, það hjól er núna í notkun hjá Bigga í Myrtle Beach.
Ég hef velt því fyrir mér í langan tíma að kaupa mér hjól og fara að hjóla í vinnuna. Það tekur mig um 60-90 mínútur að komast í vinnuna á hverjum degi (~50 mín í strætó + ~10 mín í lest + ~15 mín labb). Síðan vinnur maður í 8-9 tíma, og á svo annað eins ferðalag eftir heim. Dagarnir eru því ansi langir og það síðasta sem mig langar að gera þegar ég kem heim er að fara út að hlaupa 6-10 km.
Það tekur mig aftur á móti tæpan klukkutíma að hjóla í vinnuna (rúmir 20km), þannig að fitta hreyfingu inn í rútínu dagsins finnst mér alveg upplagt. Eftir að hafa hugsað þetta í dágóðan tíma, og finna fyrir vaxandi gremju út af því að ég nennti aldrei út að hlaupa (nema um helgar), fór ég að rannsaka hjól. Eftir dágóðar pælingar ákvað ég að skella mér á Scott Sub 10 hjól. Það er akkúrat sá rammi sem hentar mér best og þó svo það sé aðeins 8 gíra þá er það feyki nóg fyrir minn hjólastíl. Ég þurfti að hafa hraðar hendur vegna þess að Scott hafði tilkynnt 2011 línuna sína, og það hjól var appelsínugult, en ekki hvítt eins og 2010 línan, sem þeir voru hættir að framleiða. Ég fékk hjólabúð hérna í NY til að hringja í Scott og spyrjast fyrir um stöðuna á 2010 línunni, og fékk þau svör að þeir ættu 7 hjól eftir fyrir öll Bandaríkin. Það tók mig allt sumarið að safna fyrir þessu hjóli, þannig að ég var heppinn að eiga loksins fyrir því, áður en það var of seint. Það hefði verið gaman að geta byrjað að hjóla í byrjun sumars, en í staðinn byrja maður á þessu programi núna þegar haustið nálgast, og síðan þarf maður bara að hjóla sig í gegnum veturinn.
Ég hef aftur á móti himinn lifandi með hjólið mitt, það er stórkostlegt og skil ég nú af hverju hjól eru farin að kosta svona mikið, þvílík meistara smíði sem þessi gripur er, og klárlega flottasta hjól sem ég hef séð!
Ég held að alla dreymi um það e-n tímann að fara í heimsreisu, en fæstir láta nú verða að því. Baldur Kristjáns er einn af þeim fáum sem ákvað að kýla á hlutina. Hann er búinn að vera á flakkinu síðan í desember 2009 og hefur frá byrjun haldið úti ótrúlega skemmtilegu bloggi. Núna er ferðin að styttast í annan endann (held að hann ætli að slútta þessu í ágúst) þannig að ég mæli með því að þú rennir yfir myndirnar og myndböndin sem hann hefur sett þarna inn, það klárlega veitir manni innblástur. Það er mér allavega mikill heiður að hafa sett mark mitt á þessa ferð hans og birtast í myndbandinu hans um New York (á 2:32 mín).
Þetta gæti verið ellimerki en ég verð að viðurkenna að ég er mega spenntur yfir ryksugu! Huh??
Við höfum aldrei átt ryksugu hér á Columbia Terrace og því höfum við notast við gamaldags sóp til að halda íbúðinni hreinni. Þegar maður á kött, og með gluggana opna 24/7, þá getið þið ímyndað ykkur hversu mikið verk það er, svo ekki sé talað um ópraktískt og ónákvæmt. Ég hef verið að skoða ryksugur í töluverðan tíma og það sem hefur gert þessa leit erfiða eru þessar ömurlegu amerísku ryksugur, sem eru alveg út í hött hannaðar en markaðurinn hérna virðist vera 80% svona ryksugur. Ég hef aftur á móti verið að leita mér að canister ryksugum, og ef maður ætlar að kaupa sér eitthvað sem endist lengur en fram á mánudag þá þarf maður að reiða fram yfir 30 þús krónur fyrir slíkt apparat.
Ég var við það að kaupa “einnota” ryksugu á 10 þús kall þegar ég rakst á síðu frá Electrolux sem selur ryksugur sem hefur verið skilað af ýmsum ástæðum. Þær voru yfirfarnar af Electrolux og voru nú í endursölu. Viti menn, þar fann ég 30 þús krónu ryksugu á 15 þús kall, og þar sem Electrolux er topp merki var ég fljótur að reiða fram kortið. Eini gallinn er sá að maður fær næstu ryksugu sem þeir eru með á lager, ég vona bara að ég fái ekki þessa grænu, en ég mun taka vel á móti henni, sama af hvaða uppruna hún er.
Skrímslið er væntanlegt í næstu viku og get ég ekki beðið eftir því að ryksuga húsið, eins furðulega og það hljómar!
Gummi minntist á Youtube-myndbönd sem maður setur í favorites, og horfir síðan reglulega á við mikla skemmtun. Myndbandið sem Gummi póstaði er einmitt eitt af mínum favorites, en ég ætla að pósta öðru myndbandi sem ég kíki oftar á, og verð alltaf jafn dolfallinn.
Það er myndband af Mark Knopfler taka Fenderinn í vinnuna í laginu Sultans Of Swing. Ég er enginn mega aðdáandi Dire Straits, en lagið er gott og þessi útgáfa er gjörsamlega trufluð. Ég póstaði þessu í vor á Facebook, en ég held að það sé fínt að halda þessu til haga hér.
Það má segja að lagið byrji varla fyrr en á 5 mínútu.
Mér hefur tekist ágætlega til að þessu sinni að fylgjast með HM, þrátt fyrir að tímasetningin á leikjunum henti nú ekki alltaf vinnandi fólki hérna í Bandaríkjunum. Leikirnir hafa verið að fara fram frá kl 7:00 til kl sirka 16:30, og eftir að riðlakeppni lauk hefur verið flautað til leiks kl 10 og 14:30. Ég hef ekki unnið neitt voðalega mikið síðustu vikuna eða svo vegna þess að kallinn sem ég vinn fyrir skrapp út úr bænum, ég hef því verið vel með á nótunum í 16 og 8 liða úrslitunum. Ég veit eitt og annað um fótbolta, en ég er klárlega enginn sérfræðingur og hef aldrei litið á mig sem slíkan. Það hefur hinsvegar vakið athygli mína hversu létt það hefur verið að spá fyrir um úrslitin frá því 16 liða byrjuðu. Ég veit það ekki, kannski er það bara mín skoðun, en eins og mótið hefur spilast þá finnst mér einhvern veginn liggja í augum uppi hvernig leikirnir fara, sem fær mig til að hugsa hvernig veðbankarnir eru að fara út úr þessu móti?
Ég og Katie ákváðum að setja upp smá veðmál okkar á milli fyrir 16 liða úrslitin, og síðan aftur í 8 liða. Ég náði 7 leikjum réttum af 8, það eina sem ég klikkaði á var að ég hélt að Japan myndi hafa Paraguay. Aðeins einn annar leikur fannst mér vera virkilega á mörkunum, sem var Ghana vs USA. Það er svo sem hægt að færa rök fyrir því að Þýskaland vs England hafi fyrirfram verið tæpur (BARA út af sögunni milli þessara landa), og sama má segja um Spánn vs Portúgal. Ég veit það ekki, það var aldrei vafi í mínum huga og ég er nokkuð viss um að þeir sem fylgjast með þessu nokkuð hlutlaust geti verið sammála mér um það. Katie veit akkúrat 0% um fótbolta, og hún hefur ekki séð 1 mínútu af HM, samt náði hún að spá 6 leikjum af 8 rétt, og hún hafði ekki hugmynd um hvað ég kaus.
Í 8 liða úrslitum spáði ég rétt fyrir um alla 4 leikina, og Katie klikkaði bara á Brasilíu vs Holland, sem var eini vafasami leikurinn. Þrátt fyrir að Brassar og Argentínumenn hafi leikið nokkuð vel fram að þessu þá hvorugt liðið mætt neinni alvöru mótspyrnu á þessu móti, og það undir mikilli pressu. Mér fannst svipað vera upp á teningnum núna og á síðasta HM, leikur þeirra stóð á brauðfótum og um leið og þeir mættu alvöru liðum á mikilvægum tímapunktum þá hrundi allt draslið, þó svo Hollendingar hafa nú síður en svo valtað yfir Brassana. Holland hefur samt verið að spila ágætan bolta og þið virðist vera smá vindur í seglunum, sem hefur ekki alltaf verið til staðar hjá þeim, hafa oftar en ekki verið óheppnasta þjóðin á stórmótum undanfarin ár. Eina sem kom mér á óvart var hversu mikið Ghana stóð í Uruguay, það var samt gaman að sjá, hefði ekkert á móti því að hafa rangt fyrir um þann leik.
Núna ætla ég að jinxa allt heila draslið og segja hið augljóslega, að Þjóðverja og Hollendingar endi í úrslit, þar sem Þjóðverjar vinna. Ég bara trúi því ekki að Þjóðverjar geti farið á svona skrið og klúðrað því. Eins og ég minntist á þá þekkja allir sögu Hollendinga á stórmótum, hún er ekkert að fara að breytast núna, það verður bullandi mótvindur hjá þeim á móti Þjóðverjum. Spánn hefur verið að fara í gegnum sína leiki allt of tæpt til að komast í gegnum Þýskaland, þeir eru nú þegar komnir lengra, en þrátt fyrir að brenna upp á móti Þýskalandi verður leikurinn um 3 sætið verður nægilega mikil hvatning fyrir liðið að þeir klári það mál.
Þegar kemur að þessu bloggi þá sveiflast ég eins og pendúll í gamalli klukku, einn daginn er ég alveg harðákveðinn í því að loka búðinni, svo vakna ég daginn eftir og hugsa með mér að það er nú í lagi að hafa þetta opið og skrifa bara þegar mér hentar. Málið er bara að ég er ekki að skrifa þetta fyrir mig, þannig lagað, ég verð að viðurkenna að ég er að skrifa þetta fyrir ykkur, vegna þess að ég er hér og flest ykkar eru þarna. Ég er ekki maður sem nenni að setjast niður og skrifa email til allra sem mér þykir vænt um, og verri er ég með síma, ég hef ekkert á móti því að skrifa fyrir ykkur, ég bara sé ekki tilganginn ef öllum er sama. Ég veit að fjölskyldunni er ekki sama, en þið hin megið endilega segja ykkar skoðun, ég veit ekki hvort random lesendur hafi einhvern áhuga á því að lesa þetta. Humm, eru ennþá einhverjir lesendur að þessu bloggi spyr ég nú bara?
Allavega, ég er búinn að vera ansi upptekinn síðan á útskrift, sem er lygileg heppni, merkilegt hvernig hlutirnir hafa fallið fyrir mann. Á meðan fjöldinn allur af vinum mínum úr SVA leita og leita að einhverju til að gera, þá er ég öruggur með mína leigu og reikninga, þannig að ég get því ekki kvartað. Ég byrjaði á því að detta inn í tímabundið verkefni fyrir leikstjórann Mira Nair. Var í því að skipuleggja allt myndasafnið hennar, það var á víð og dreif í mörgum tölvum og ekkert skipulag á neinu. Ég kom því skipulagi á hlutina og er meira að segja ekki alveg búinn, á eftir að koma filmusafninu hennar á stafrænt form og koma því inn í kerfið. Á meðan þessu stóð, þá fékk ég email einn daginn frá ljósmyndadeild SVA um að Jan Staller væri að leita sér að aðstoðarmanni, og áhugasamir vinsamlegast beðnir um að sækja um. Ég þekkti til Jan vegna bókar sem hann gaf út árið 1988, Frontier New York, en hún vakti víst mikla athygli á sínum tíma og í framhaldi er oft talað um Jan sem… tja, veit ekki hvort ég get notað orðið “frumkvöðull”, en hann var klárlega framarlega á sínum tíma þegar kom að ljósmyndun í lit. Hann var mjög vinsæll ljósmyndari hérna í NY frá 1980 til sirka 2000, en síðan þá hefur hann aðeins dottið út af kortinu, en vinnur hart að því að koma sér aftur inn á markaðinn.
Ég ákvað að sækja um og sendi inn umsókn 5 mínútum eftir að ég fékk emailið frá SVA. Klukkutíma seinna hringir Jan í mig og biður mig um að koma og hitta sig. 3 tímum var ég mættur í studio-ið hans í West-Village þar sem við spjölluðum saman í tæpa 2 tíma. Daginn var ég svo ráðinn. Fyrsti dagurinn var 10 maí og vann ég í 3 daga með gamla aðstoðarmanninum hans, sem hálf kom mér inn í hlutina. Síðan var ég bara “skilinn eftir” og hef spjarað mig lygilega vel verð ég að segja, hef fundið hratt út úr þeim hlutum sem mér voru ekki kenndir og er núna, rúmum mánuði síðar, er ég búinn að gera mig hálf ómetanlegan. Maður vinnur þetta út frá þýsku aðferðafræðinni, agi og taktík, það getur skilað manni langt, ef ekki alla leið.
Ég er semsagt það sem þeir kalla “Photographic assistant“, nema eina frávikið er að ég prenta líka allt fyrir kallinn, sem er kannski ekki frásögu færandi nema að sú tegund af prentun sem hann stundar kallar á manneskju með mikla sérþekkingu. Fyrir ljósmyndanördanna þá C-Prentar hann allt sitt efni, sem er deyjandi list, eftir svona 15 ár verður örugglega ekki lengur hægt að prenta með þeirri aðferð. C-Printing er prentun í lit sem fer fram í myrkvaherbergi, stærsti munurinn er sá að það er engin rauð pera í herberginu, svona eins og maður sér í bíómyndunum, það er aðeins þegar maður prentar svart/hvítt. Þegar maður prentar í lit, þá er allt gert í kolniðar myrkri. Hvernig veit ég þá hvað ég er að gera? Á sama hátt og blindur maður fer að því að lifa af. Hann lærir bara hvar hlutirnir eru staðsettir og hvernig skal athafna sig í myrkrinu.
Til að gefa smá mynd af því hvernig þetta fer fram, þá gróf ég upp smá brot úr bestu heimildarmynd ever. Þetta brot sýnir prentara James Nachtwey að störfum, og hvað prentar af þessu kalíber þurfa að díla við. Eini munurinn á þessu myndbandi og hjá mér er sá að prentunin sjálf hjá mér fer fram í myrkri. En framköllunin á pappírnum fer fram undir ljósi í hálf-sjálfvirkri vél. Það er gert með því að koma pappírnum í ljóshelda tromlu, sem vél (frá 1970s) sér um að snúa 50 snúninga á mínútu, á meðan því stendur helli ég framköllunarefnum inn og úr tromlunni. Ég kannski sýni þetta betur síðar með video, held að þetta sé ekki að koma í gegn.
Við sjáum mynd…
Önnur verkefni eru meira hefðbundin. Fara með myndir í framköllun, skanna, photoshop, aðstoða við myndatöku, og sjá til þess að filmur og prent sé allt undir góðu skipulagi. Ég er að vinna svona 3-5 sinnum í viku, oftar er það nær 5 dögum heldur en 3, þannig að ég kvarta ekki.
Þetta er frábær vinna að detta inn í strax eftir útskrift, þetta er aftur á móti ekki vinna sem veitir manni einhver fríðindi, nú eða landvistarleyfi. Þess vegna hef ég augun opin fyrir vinnum hjá stærri fyrirtækjum sem geta veitt slíkt, ég er hinsvegar ekki í tímapressu á þessari stundu með að finna aðra vinnu, ég hef fram í júlí á næsta ári til að finna eitthvað sem myndi hjálpa manni að eignast “eðlilegra”, líf. Ég er allavega sáttur við núverandi stöðu, að vinna við ljósmyndun á Manhattan var alltaf markmiðið, núna er maður kominn inn og þá er næst í stöðunni að vinna sig upp fjallið.
Í tilefni þess að einn af prinsum bloggsins, Gummi Jóh, á 10 ára blogg-afmæli í dag (verður reyndar “í gær” þegar ég pósta þessu), þá ætla ég að veita honum hér með blogg-gjöf.
Ég fékk símatal nokkrum dögum fyrir útskrift frá Stian félaga mínum, Norðmanni sem útskrifaðist með mér frá SVA. Hann tjáði mér að vinur hans ætti bát og sá kauði hafi boðið Stian, sem útskriftargjöf, að taka smá siglingu á bátnum, ooooog hann mætti bjóða sirka 10 vinum sínum með sér. Stian var ekki lengi að bjalla í 10 stráka og planið var að fara út á fimmtudeginum fyrir útskrift.
Við mættum stundvíslega á Chelsea Piers klukkan 16, vitandi akkúrat ekkert hvað beið okkar. Stian hafði aldrei séð þennan bát og vinur hans var ekki á staðnum, það eina sem við vissum var nafnið á bátnum. Ætli það hafi ekki verið tæplega 50 bátar í höfninni, en eiginlega enginn nægilega stór til að hýsa 10 stráka, þannig að við stóðum þarna eins og hálfvitar og skimuðum eftir líklegum dalli til að taka okkur út. Eftir að hafa skeggrætt málin í sirka 20 mínútur um hvað skyldi gera, kemur þá ekki þessi líka magnaða snekkja inn í höfnina. Pedro, vinur okkar frá Brasilíu, sagði strax, á sinni sérstöku ensku; “There is our boat”, sem við hlógum allir að.
Nafnið passaði, þetta var helvítis báturinn. Við litum allir á hvorn annan og vissum ekki alveg hvernig við ættum að haga okkur, hvort við ættum að faðmast eða hreinlega hoppa í sjóinn.
Fyrst um sinn breyttumst við allir í smábörn þegar við sáum í hvað stefndi, menn byrjuðu á því að rífa upp myndavélarnar og mynda hvorn annan í öllum krókum og kimum bátsins.
F.V. Stian, Tristan, Patrick og Devin, frekar sáttir með stöðuna.
Todd, Pedro, Stian, Danny og Tristan, virða fyrir sér Manhattan frá Hudson.
Síðan var siglt í rólegheitum upp eftir Hudson, á þessari (rúmlega) milljón dollara snekkju. Um borð voru tveir gaurar, skipstjóri og síðan maður sem sá um að okkur vantaði ekki neitt. Þeir sögðu að það væru þrír eigendur að þessum bát og voru þeir nýbúnir að sigla bátnum aftur til NY eftir að hafa verið á Bahamas yfir veturinn. Stian hafði ekki hugmynd um að vinur hans væri svona vel efnaður, en hann væri víst einhver fasteignamógúll í NY.
Snekkjan var 100% solid, svefnpláss fyrir 10 manns, tvö “alvöru” herbergi, bæði með sér baðherbergi, flatskjá og ég veit ekki hvað og hvað. Ef ég hefði fengið tækifæri á staðnum til að fara með þessum bát til Bahamas þennan dag, þá hefði ég gert það.
Við vorum á rúntinum í sirka 3 tíma, og skemmtum okkur gríðarlega vel, svo vel að þessi mynd, af strákunum á bryggjunni eftir að hafa komið í land, er það síðasta sem ég man eftir frá þessum degi. Hvað get ég sagt, það er ekki á hverjum degi sem maður fær að taka rúnt á tæplega 200 milljón króna snekkju.
Það eru til einhverjar örfáar myndir af mér á útskriftardaginn. Vélin hjá Siggu systur klikkaði þennan dag þannig að hún á ekkert, en ég sat fyrir á sirka þremur myndum með öðrum, kannski að ég nálgist þær myndir við tækifæri. Núna er athöfnin komin á netið (þar á meðal ræðan hjá Katie), þannig að ég gat stolið þaðan þremur skjámyndum af því þegar ég tók við skírteininu mínu, klæddur í glæsilega rauðu hempu sem skólinn lætur okkur vera í.
Hérna geng ég inn á sviðið og tek í höndina á forseta skólans, David Rhodes. Á meðan faðmar Katie, Stephen Frailey, deildarforseta ljósmyndadeildarinnar.
Síðan var komið að mér að faðma Stephen, á meðan gengur Katie út af sviðinu.
Svo gekk ég af sviðinu, á meðan Jim félagi minn faðmaði Stephen Frailey innilega.
Ég er búinn að skulda félaga mínum, honum Bjössa Arngríms, þetta blogg allt of lengi. Betra er seint en aldrei.
Í apríl í fyrra vaknaði ég einn morguninn með smá þyngsli í lungunum, ekkert alvarlegt að ég hélt þannig að ég húrraði mér út að hlaupa. Frá desember 2008 og fram í apríl 2009 var ég að hlaupa sirka 20-25 km á viku, án þess að eiga í neinum vandræðum með það. Nema hvað, þennan morgun rétt dreif ég 1 km, þá var púlsinn kominn í 200 og ég var við það að kafna. Ég gerði ekkert í málinu á þeim tíma, taldi þetta bara vera einhver veikindi sem myndu líða hjá. Það tók 2 vikur fyrir þetta að hjaðna aðeins, en það var einmitt vandamálið, lungun á mér fóru aldrei í sitt venjulega horf eftir þetta. Þetta háði mér ekkert nema þegar ég fór út að hlaupa, þá átti ég í erfiðleikum með lungun, hóstaði mikið og náði ekki að byggja upp neitt þol. Þetta var að gera mig geðveikan.
Í lok janúar hrakaði svo heilsu minni skyndilega, svo mikið að ég hef aldrei lent í öðru eins. Byrjaði sem nett kvef, en endaði á sjúkrahúsi við það að kafna, ég hreinlega réði ekki við það að draga andann, sem var svolítið óhugnanlegt. Nema hvað, læknar vissu ekki alveg hvað var í gangi og sendu mig í meðferð við bronkítis, það virkaði í 2 daga, en síðan varð ég alveg jafn slæmur, og jafnvel aðeins verri en ég var áður. Ég fór aftur til læknis á þeim tíma, og sá kauði tók málin fastari tökum, setti mig á einhverjar mega stera-pillur, púst og allskonar gotterí. Þegar sá kúr var búinn var ég settur á Advair, og þá datt allt í dúnalogn, lungun fóru aftur í 100% stand og ég var farinn að hlaupa 5km stuttu síðar eins og sannur Kenýu-maður. Þar sem ég var kominn með beiðni frá lækni um að fara í ofnæmispróf, þá notaði ég tækifærið, þrátt fyrir að ég væri enginn “hefðbundin” einkenni ofnæmis. Ég vildi bara leysa þetta mál sem allra fyrst.
Ég fór til ofnæmislæknis þrisvar sinnum. Ég sagði honum alla söguna og hann var alveg pottþéttur á því að ég væri með slæmt ofnæmi fyrir köttum, meira að segja áður en hann testaði mig þá var hann farinn að gefa mér allskonar tips and tricks um það hvernig ég gæti losað mig við köttinn. Í fyrsta testi (15 sprautur) svaraði ég næstum því ekki neitt, það var örlítil svörun við köttum, svo lítil að læknirinn þurfti að rýna vel í handlegginn til að sjá eitthvað. Hann var mjög hissa á þessari niðurstöðu, bjóst við mun meiri svörun miðað við hvað ég hafði lýst fyrir honum. Í annað skiptið (15 sprautur) sprautaði hann meira magni í mig, þá kom svörun við köttum, og pínulítil svörun við hestum og músum. Í þriðja skiptið (15 sprautur) sprautaði hann ennþá meira í mig og þá kom smá svörun við nokkrum trá-tegundum, dúni og hundum. Hefði ég farið í fjórða skiptið þá hefði ég örugglega gengið út með ofnæmi fyrir súrefni, mannfólki og vatni.
Læknirinn taldi mig alls ekki vera kandídat í ofnæmissprautur, ráðlagði mér bara að halda áfram á Advair og þá ætti ég að vera í góðum málum. Hann vildi ekki gefa mér ákveðið svar hvað gæti hafa verið að valda þessum vandamálum í lungunum, sagði ofnæmi væri líklegur orsakavaldur, en það gæti líka verið öll þess hlaup í “raka-kuldanum” og menguninni í NY, svo gæti það verið eitthvað allt annað, hver veit. Glæsilegt doksi, það kostaði mig ekki nema 30 þús kall (með tryggingum) að fá það svar (hefði kostað mig 170 þús án trygginga!). Hvort sem þetta er ofnæmi eða eitthvað annað þá er það ekki til umræðu af minni hálfu (hvað þá Katie’s!) að losa okkur við Finn, ein best ákvörðun sem ég hef tekið var að ættleiða þetta litla kvikindi, hann veitir manni mikla hamingju.
Næsta blogg verður fullt af bransasögum frá NY, og það verður skrifað fyrir Gumma Jóh.
Eftir rúmlega ár í vinnslu þá er lokaverkefni mitt frá School of Visual Arts loksins komið í það horf að hægt sé að sýna það almenningi. Þrátt fyrir að þetta sé ákveðinn tímapunktur þar sem ég tel seríunna vera í nokkuð góðu standi, þá er þetta verkefni í sjálfu sér ennþá í vinnslu. Héðan í frá mun ég ekki gera sérstakar ferðir heim til Íslands í þeim tilgangi að mynda, en ég hef ennþá hugmyndir fyrir þessa seríu, og á meðan ég hef ennþá eitthvað til málanna að leggja þá mun ég klárlega halda áfram að bæta við seríunna þegar tækifæri gefst.
Endilega kíkið á afraksturinn, þetta er búið að kosta mikla vinnu, bæði líkamlega og andlega, sem og fjármuni að sjálfsögðu. Ég er nokkuð stoltur af því hvernig til hefur tekist, en því skal aldrei gleyma að án ykkar (þið vitið hver þið eruð!) væri þetta ekki að koma fram í dagsljósið núna. Kærar þakkir fyrir allt saman!
