Sigurjón Guðjónsson

Þegar kemur að þessu bloggi þá sveiflast ég eins og pendúll í gamalli klukku, einn daginn er ég alveg harðákveðinn í því að loka búðinni, svo vakna ég daginn eftir og hugsa með mér að það er nú í lagi að hafa þetta opið og skrifa bara þegar mér hentar. Málið er bara að ég er ekki að skrifa þetta fyrir mig, þannig lagað, ég verð að viðurkenna að ég er að skrifa þetta fyrir ykkur, vegna þess að ég er hér og flest ykkar eru þarna. Ég er ekki maður sem nenni að setjast niður og skrifa email til allra sem mér þykir vænt um, og verri er ég með síma, ég hef ekkert á móti því að skrifa fyrir ykkur, ég bara sé ekki tilganginn ef öllum er sama.  Ég veit að fjölskyldunni er ekki sama, en þið hin megið endilega segja ykkar skoðun, ég veit ekki hvort random lesendur hafi einhvern áhuga á því að lesa þetta. Humm, eru ennþá einhverjir lesendur að þessu bloggi spyr ég nú bara?

Allavega, ég er búinn að vera ansi upptekinn síðan á útskrift, sem er lygileg heppni, merkilegt hvernig hlutirnir hafa fallið fyrir mann. Á meðan fjöldinn allur af vinum mínum úr SVA leita og leita að einhverju til að gera, þá er ég öruggur með mína leigu og reikninga, þannig að ég get því ekki kvartað. Ég byrjaði á því að detta inn í tímabundið verkefni fyrir leikstjórann Mira Nair. Var í því að skipuleggja allt myndasafnið hennar, það var á víð og dreif í mörgum tölvum og ekkert skipulag á neinu. Ég kom því skipulagi á hlutina og er meira að segja ekki alveg búinn, á eftir að koma filmusafninu hennar á stafrænt form og koma því inn í kerfið. Á meðan þessu stóð, þá fékk ég email einn daginn frá ljósmyndadeild SVA um að Jan Staller væri að leita sér að aðstoðarmanni, og áhugasamir vinsamlegast beðnir um að sækja um. Ég þekkti til Jan vegna bókar sem hann gaf út árið 1988, Frontier New York, en hún vakti víst mikla athygli á sínum tíma og í framhaldi er oft talað um Jan sem… tja, veit ekki hvort ég get notað orðið “frumkvöðull”, en hann var klárlega framarlega á sínum tíma þegar kom að ljósmyndun í lit. Hann var mjög vinsæll ljósmyndari hérna í NY frá 1980 til sirka 2000, en síðan þá hefur hann aðeins dottið út af kortinu, en vinnur hart að því að koma sér aftur inn á markaðinn.

Ég ákvað að sækja um og sendi inn umsókn 5 mínútum eftir að ég fékk emailið frá SVA. Klukkutíma seinna hringir Jan í mig og biður mig um að koma og hitta sig. 3 tímum var ég mættur í studio-ið hans í West-Village þar sem við spjölluðum saman í tæpa 2 tíma. Daginn var ég svo ráðinn. Fyrsti dagurinn var 10 maí og vann ég í 3 daga með gamla aðstoðarmanninum hans, sem hálf kom mér inn í hlutina. Síðan var ég bara “skilinn eftir” og hef spjarað mig lygilega vel verð ég að segja, hef fundið hratt út úr þeim hlutum sem mér voru ekki kenndir og er núna, rúmum mánuði síðar, er ég búinn að gera mig hálf ómetanlegan. Maður vinnur þetta út frá þýsku aðferðafræðinni, agi og taktík, það getur skilað manni langt, ef ekki alla leið.

Ég er semsagt það sem þeir kalla “Photographic assistant“, nema eina frávikið er að ég prenta líka allt fyrir kallinn, sem er kannski ekki frásögu færandi nema að sú tegund af prentun sem hann stundar kallar á manneskju með mikla sérþekkingu. Fyrir ljósmyndanördanna þá C-Prentar hann allt sitt efni, sem er deyjandi list, eftir svona 15 ár verður örugglega ekki lengur hægt að prenta með þeirri aðferð. C-Printing er prentun í lit sem fer fram í myrkvaherbergi, stærsti munurinn er sá að það er engin rauð pera í herberginu, svona eins og maður sér í bíómyndunum, það er aðeins þegar maður prentar svart/hvítt. Þegar maður prentar í lit, þá er allt gert í kolniðar myrkri. Hvernig veit ég þá hvað ég er að gera? Á sama hátt og blindur maður fer að því að lifa af. Hann lærir bara hvar hlutirnir eru staðsettir og hvernig skal athafna sig í myrkrinu.

Til að gefa smá mynd af því hvernig þetta fer fram, þá gróf ég upp smá brot úr bestu heimildarmynd ever. Þetta brot sýnir prentara James Nachtwey að störfum, og hvað prentar af þessu kalíber þurfa að díla við. Eini munurinn á þessu myndbandi og hjá mér er sá að prentunin sjálf hjá mér fer fram í myrkri. En framköllunin á pappírnum fer fram undir ljósi í hálf-sjálfvirkri vél. Það er gert með því að koma pappírnum í ljóshelda tromlu, sem vél (frá 1970s) sér um að snúa 50 snúninga á mínútu, á meðan því stendur helli ég framköllunarefnum inn og úr tromlunni. Ég kannski sýni þetta betur síðar með video, held að þetta sé ekki að koma í gegn.

Við sjáum mynd…

Önnur verkefni eru meira hefðbundin. Fara með myndir í framköllun, skanna, photoshop, aðstoða við myndatöku, og sjá til þess að filmur og prent sé allt undir góðu skipulagi. Ég er að vinna svona 3-5 sinnum í viku, oftar er það nær 5 dögum heldur en 3, þannig að ég kvarta ekki.

Þetta er frábær vinna að detta inn í strax eftir útskrift, þetta er aftur á móti ekki vinna sem veitir manni einhver fríðindi, nú eða landvistarleyfi. Þess vegna hef ég augun opin fyrir vinnum hjá stærri fyrirtækjum sem geta veitt slíkt, ég er hinsvegar ekki í tímapressu á þessari stundu með að finna aðra vinnu, ég hef fram í júlí á næsta ári til að finna eitthvað sem myndi hjálpa manni að eignast “eðlilegra”, líf. Ég er allavega sáttur við núverandi stöðu, að vinna við ljósmyndun á Manhattan var alltaf markmiðið, núna er maður kominn inn og þá er næst í stöðunni að vinna sig upp fjallið.