Sigurjón Guðjónsson

Ég er búinn að skulda félaga mínum, honum Bjössa Arngríms, þetta blogg allt of lengi. Betra er seint en aldrei.

Í apríl í fyrra vaknaði ég einn morguninn með smá þyngsli í lungunum, ekkert alvarlegt að ég hélt þannig að ég húrraði mér út að hlaupa. Frá desember 2008 og fram í apríl 2009 var ég að hlaupa sirka 20-25 km á viku, án þess að eiga í neinum vandræðum með það. Nema hvað, þennan morgun rétt dreif ég 1 km, þá var púlsinn kominn í 200 og ég var við það að kafna. Ég gerði ekkert í málinu á þeim tíma, taldi þetta bara vera einhver veikindi sem myndu líða hjá. Það tók 2 vikur fyrir þetta að hjaðna aðeins, en það var einmitt vandamálið, lungun á mér fóru aldrei í sitt venjulega horf eftir þetta. Þetta háði mér ekkert nema þegar ég fór út að hlaupa, þá átti ég í erfiðleikum með lungun, hóstaði mikið og náði ekki að byggja upp neitt þol. Þetta var að gera mig geðveikan.

Í lok janúar hrakaði svo heilsu minni skyndilega, svo mikið að ég hef aldrei lent í öðru eins. Byrjaði sem nett kvef, en endaði á sjúkrahúsi við það að kafna, ég hreinlega réði ekki við það að draga andann, sem var svolítið óhugnanlegt. Nema hvað, læknar vissu ekki alveg hvað var í gangi og sendu mig í meðferð við bronkítis, það virkaði í 2 daga, en síðan varð ég alveg jafn slæmur, og jafnvel aðeins verri en ég var áður. Ég fór aftur til læknis á þeim tíma, og sá kauði tók málin fastari tökum, setti mig á einhverjar mega stera-pillur, púst og allskonar gotterí. Þegar sá kúr var búinn var ég settur á Advair, og þá datt allt í dúnalogn, lungun fóru aftur í 100% stand og ég var farinn að hlaupa 5km stuttu síðar eins og sannur Kenýu-maður. Þar sem ég var kominn með beiðni frá lækni um að fara í ofnæmispróf, þá notaði ég tækifærið, þrátt fyrir að ég væri enginn “hefðbundin” einkenni ofnæmis. Ég vildi bara leysa þetta mál sem allra fyrst.

Ég fór til ofnæmislæknis þrisvar sinnum. Ég sagði honum alla söguna og hann var alveg pottþéttur á því að ég væri með slæmt ofnæmi fyrir köttum, meira að segja áður en hann testaði mig þá var hann farinn að gefa mér allskonar tips and tricks um það hvernig ég gæti losað mig við köttinn. Í fyrsta testi (15 sprautur) svaraði ég næstum því ekki neitt, það var örlítil svörun við köttum, svo lítil að læknirinn þurfti að rýna vel í handlegginn til að sjá eitthvað. Hann var mjög hissa á þessari niðurstöðu, bjóst við mun meiri svörun miðað við hvað ég hafði lýst fyrir honum. Í annað skiptið (15 sprautur) sprautaði hann meira magni í mig, þá kom svörun við köttum, og pínulítil svörun við hestum og músum. Í þriðja skiptið (15 sprautur) sprautaði hann ennþá meira í mig og þá kom smá svörun við nokkrum trá-tegundum, dúni og hundum. Hefði ég farið í  fjórða skiptið þá hefði ég örugglega gengið út með ofnæmi fyrir súrefni, mannfólki og vatni.

Læknirinn taldi mig alls ekki vera kandídat í ofnæmissprautur, ráðlagði mér bara að halda áfram á Advair og þá ætti ég að vera í góðum málum. Hann vildi ekki gefa mér ákveðið svar hvað gæti hafa verið að valda þessum vandamálum í lungunum, sagði ofnæmi væri líklegur orsakavaldur, en það gæti líka verið öll þess hlaup í “raka-kuldanum” og menguninni í NY, svo gæti það verið eitthvað allt annað, hver veit. Glæsilegt doksi, það kostaði mig ekki nema 30 þús kall (með tryggingum) að fá það svar (hefði kostað mig 170 þús án trygginga!). Hvort sem þetta er ofnæmi eða eitthvað annað þá er það ekki til umræðu af minni hálfu (hvað þá Katie’s!) að losa okkur við Finn, ein best ákvörðun sem ég hef tekið var að ættleiða þetta litla kvikindi, hann veitir manni mikla hamingju.

Næsta blogg verður fullt af bransasögum frá NY, og það verður skrifað fyrir Gumma Jóh.