Sigurjón Guðjónsson

Þetta er Finn, mitt fyrsta gæludýr, hann er tveggja ára (er okkur sagt, við viljum meina að hann sé yngri) karlkyns “domestic shorthair” köttur.

Eflaust er einhver þarna úti sem er að hugsa, “Bíddu, er Sigurjón ekki með ofnæmi fyrir köttum?”. Það er erfitt að svara þeirri spurningu, ég var með ofnæmi hérna í “gamla daga” en núna, þegar ég hef búið með ketti síðan í maí (sem var ekki minn) get ég sagt að ofnæmisviðbrögðin eru nánast alveg horfin.

Við Katie vorum búin að ræða það að fá okkur kött þegar herbergisfélaginn okkar myndi flytja út, en hún átti kött. Mig langaði mest í hreinræktaðan abyssinian eða oriental kött en það meikaði auðvitað ekkert sense því þeir kosta morðfjár. Við vorum hinsvegar sammála um eitt, og það var að hvítur “shorthair” kom vel til greina.

Þegar við Katie fórum niður eftir til North Carolina ákváðum við að kíkja í “Kattholt” og athuga hvað við myndum rekast á. Ástæðan fyrir því að við gerum það í NC er sú að þar er líklegast mestur fjöldi gæludýra án heimila í Bandaríkjunum. Það er svo mikið “vandamál” að kettir og hundar eru stundum sendir þaðan í athvörf í öðrum fylkjum, vegna þess að eftir ákveðinn tíma er lítið annað hægt að gera fyrir athvörfin í NC en að svæfa dýrin sem ekki eru ættleidd.

Anyway, þegar við komum inn þá sá ég um leið að það var bara einn hvítur köttur á staðnum. Ég gekk beint á hann (á meðan Katie heilsaði ÖLLUM köttunum á staðnum), opnaði búrið og tók hann upp. Hann limpaðist niður, gróf hausnum inn í bringuna á mér og mjálmaði. Á þeim tímapunkti var málið dautt fyrir mér.

Finn er með eitt blátt og eitt gult auga. Katie hafði heyrt að slíkir kettir gætu verið heyrnalausir á öðru eyranu. Það hefur ekki verið 100% staðfest en það virðist vera sem Finn sé alveg heyrnalaus á öðru eyranu, og líklega með mjög takmarkaða heyrn á hinu eyranu. Það breytir litlu, hann verður alltaf innandyra og í stað þess að tala við hann þarf maður að nota aðrar aðferðir til að skamma eða hæla honum.

Finn er búinn að vera hérna hjá okkur í 2 daga og er bara helvíti sprækur, borðar og drekkur nóg, leikur sér og tjillar. Hann er afskaplega rólegur köttur sem finnst gott að kúra, halda á sér og klappa sér. Ég held að við höfum gert ansi gott mót að velja þennan kött, hann virðist standast allar þær kröfur sem við gerðum. Mér þykir allavega afskaplega vænt um hann nú þegar.