Ég hugsaði í gærkvöldi, ef ég blogga ekki um þennan dag þá get ég alveg eins skellt þessari síðu í lás.
Ég kom heim í gær og upptvötaði að pakki sem Fjóla systir hafði sent mér væri ekki enn kominn. Ég fór að kanna málið og viti menn, hann var afhentur á vitlausa götu í Brooklyn. Ég hugsaði með mér að ég skyldi bara hjóla þangað (ekki svo langt) og reyna að finna hvar hann var niðurkominn.
Ég hjólaði af stað og eftir um 20 mín hjólerí renndi ég inn 7 stræti en það ætlaði ég að hjóla niður á rétt avenue, beygja svo til vinstri og hjóla út á 15 stræti, þangað sem ég var að fara. 7 stræti er róleg gata, enginn bíll og enginn á ferli. Ég hjóla nett vinstra megin á götunni og sé að þeim megin er bíl er lagt tvöfalt fyrir sirka miðri götu (double parked), en í þessari götu sem var einstefna var bílnum lagt báðum megin í götunni. Ég færði mig rólega yfir á hægri helming götunnar, ég segi að ég hafi fært mig rólega en hið rétta er að færslan frá vinstri til hægri var róleg, ferðin sem ég var á var hinsvegar ekki svo róleg.
Rétt áður en ég kem að þessum bíl sem var double parked, opnast þá ekki hurð á bíl, sirka 2 metrum fyrir framan mig. Ég man ekki alveg hvað ég gerði í þessa hálfa sekúndu sem leið frá því ég sá hurðina opnast og þangað til ég skall á henni af fullu afli og kastaðist út á götu, þar sem ég kútveltist nokkra hringi. Ég var með hjálm þannig að hausinn slapp, hinsvegar fann ég mikið til í hendi og ennþá meira í læri. Ég reyndar áttaði mig strax á því að ég væri ekki brotinn heldur hefðu vöðvarnir (sem ég hef sem betur fer byggt mikið upp undanfarið) tekið allt höggið. Ég labbaði bakvið sendiferðabíl sem var í götunni, tók niður buxurnar til að tékka á lærinu (mér fannst eins og það fossaði blóð úr því) og var það hafði þegar bólgnað stórkostlega mikið á stuttum tíma.
Ég nennti ekki að díla við konuna sem lagði þessa gildru fyrir mig, hún stóð þarna eins og hún hafi keyrt á barn og drepið það, svo sorry var hún. Ég fór bara að henni, faðmaði hana og sagði að það væri allt í góðu. Síðan tók ég upp hjólið mitt, sá að dekkin væru öll beygluð og ónýt, hringdi á Todd og bað hann um að koma að sækja mig, með ís með sér.
Ég dag er ég lygilega góður, svona miðað við hvað ég var slæmur í gærkvöldi. Jújú, ég er draghaltur og aumur víða hægra megin en það er allt og sumt. Ég sagði við sjálfan mig í gær að ég gæti ekki farið út að hlaupa núna í svona mánuð en í dag er ég bjartsýnn, ég spái viku. Hjólið þarf reyndar að laga en mér er alveg sama, ég var bara svo heppinn að brjóta mig ekki að það er ekki einu sinni fyndið, jú, það er eiginlega fyndið, mjög fyndið. En ég lærði á þessu, þetta er víst algengasta “fyrsta slys” sem hjólreiðarmenn lenda í, núna veit ég það.
Fyrsta, annað og jafnvel þriðja….
Ég hefði haldið að prjóna yfir sig væri fyrsta slys.
En … en … en hvað varð um pakkann?
Eins gott að það er allt í lagi með þig elskan mín. Ég fékk nánast fyrir hjartað að lesa þetta!
Farðu nú vel með þig minn kæri og enga vitleysu!
já eins gott að það sé í lagi með þig drengur….!
Það má nú held ég deila um það hvort allt í lagi sé með Sigurjón.
Ég hélt för minni áfram eftir slysið, með Todd sem driver. Pakkinn fannst aldrei og því þarf ég að fara út og redda því sem systir mín ætlaði að senda mér.
Gott þú varst með hjálm. Þegar ég bjó í USA hjólaði ég með hjálm svona 50% af tímanum því ég var þeirrar trúar að ef bíll keyrði á mig þá myndi hjálmur ekki bjarga neinu – ég myndi hvort sem er drepast. Aldrei datt mér í hug að ég myndi detta á hjólinu.
Svo einn daginn er ég að hjóla í skólann fram hjá byggingasvæði og þeir höfðu skilið eftir, meðfram girðingunni sem girti svæðið af, göngustíg sem var tæpur metri á breidd. Ég þaut þar á fullu enda orðinn of seinn þegar allt í einu annað stýrishandfangið krækist í girðinguna og ég fór frá fullu í 0 á broti úr sekúndu. Hjólið fór náttúrulega fram fyrir sig og ég lenti beint á hausnum og hugsaði með mér þegar ég lenti “þetta var þungt högg”. Þennan dag hafði ég álpast til að taka hjálminn með mér og þegar ég tók hann af höfðinu var hann sprunginn. Þannig að síðan þá hjóla ég með hjálm.
Reyndar fékk ég líka slæmt högg á olnbogann og marði liðþófa í hnénu sem kostaði það að ég hljóp ekkert í 6 vikur eða alveg þangað til nafni þinn sprautulæknir í Glæsibæ setti eina sterasprautu í hnéð á mér.
úff… gott að það er í lagi með þig minn kæri… (frétti að pabbi þinn ætti að fá hund í afmælisgjöf….hehe…)
nú er ég á bömmer!
Helv…vesen alltaf á þessari systur þinni :-(
mistökin voru mín megin, þannig að það er óþarfi að vera á bömmer.